جلو افتادن از پيامبر صلى الله عليه و آله و اسائهء ادب نسبت به حضرت را به‌صورت سبقت گرفتن از ايشان در سخن ، نهى نموده است ، چنان‌چه « سهل بن عبداللَّه » مىگويد : قبل از اين‌كه حضرت سخنى بگويد ، چيزى نگوييد و هنگامى كه او سخن مىگويد خاموش شده و گوش فرا دهيد . « اسامة بن شريك » نيز روايت كرده است : نزد پيامبر صلى الله عليه و آله رفتم در حالى كه اصحاب در كنار او بودند و از هيچ‌كس صدايى درنمىآمد و از خصوصيات آن حضرت بود كه وقتى سخن مىگفت ، اطرافيان سر به زير مىانداختند و صدايى از كسى برنمىخواست . « عروة بن مسعود » نيز بيان مىدارد : هنگامى كه قريش در « عام القضية » او را به‌سوى رسول خدا فرستاد موارد عظيمى از تكريم اصحاب نسبت به حضرت ديده است ، از جمله اين‌كه هنگامى كه حضرت وضو مىساخت ، براى تبرك از آب وضوى او ، مىشتافتند و با يكديگر نزاع مىنمودند و هيچ آب دهان يا آب وضويى از حضرت به زمين نمىريخت مگر اين‌كه اصحاب آن را با دست برمىداشته و بر صورت و بدن خويش مىماليدند و هيچ مويى از حضرت بر زمين نمىافتاد مگر اين‌كه آن را برمىداشتند و هر امرى مىكرد به انجام آن مىشتافتند و در هنگام سخن گفتن پيامبر صلى الله عليه و آله صداى خويش را پايين مىآوردند و به خاطراحترام ، نگاه‌تيز و مستقيم به حضرت نداشتند ؛ هنگامى